@ARTICLE{Rychter2023:i7332,
	author="{Rychter, Joanna}",
	title="{Cicho pójdę w nowe dni – cisza w poezji Stanisławy Plewińskiej}",
	year="2023",
	type="artykuł naukowy",
	language="pl",
	journal="{Język. Religia. Tożsamość}",
	issn="2083-8964",
	volume="1",
	number="27",
	pages="203--215",
	doi="10.5604/01.3001.0053.7720",
	url="https://jezyk.religia.tozsamosc.ajp.edu.pl/resources/html/article/details?id=612486",
	keywords="liryka; pezja ludowa; cisza; milczenie; Stanisława Plewińska; lyric poetry; folk poetry; silence; stillness; Stanisława Plewińska",
	abstract="{Plewińska z wielozmysłowego kontaktu z naturą wiejską czerpała twórczą inspirację.
Percepcja słuchowa była dla niej niezwykle istotna, a obok dźwięków równie istotne były
doznania związane ze stanem ich braku – ciszą. Ten stan jest obecny w każdym z jej tomików.
Na płaszczyźnie językowej jest oddawany konwencjonalnie – dominuje rzeczownik cisza i jego
derywaty: cicho, cichutko, cichy, cichnąć, oraz: milczenie, milczeć, zamilknąć. Stan ciszy jest
wykorzystywany, podobnie jak w folklorze ludowym, do celebrowania momentu przejścia
(z życia ku śmierci, z dorosłości w wiek senioralny) i ewokowania tego, co nieznane, tajemni
cze – zaświatów.}",
}