@ARTICLE{Jaworska2023:i7727,
	author="{Jaworska, Magdalena}",
	title="{Wino w wybranych epigramatach greckich}",
	year="2023",
	type="artykuł naukowy",
	language="pl",
	journal="{Język. Religia. Tożsamość}",
	issn="2083-8964",
	volume="2",
	number="28",
	pages="361--372",
	doi="10.5604/01.3001.0054.3275",
	url="https://jezyk.religia.tozsamosc.ajp.edu.pl/resources/html/article/details?id=619149",
	keywords="wino; epigramaty; miłość; epitafia; inskrypcje wotywne; Antologia Palatyńska; edukacja literacka",
	abstract="{Poezja i wino nie tylko są obecne w całej kulturze greckiej, ale jawią się także jako motywy od siebie nieodłączne. Dionizyjski dar towarzyszy twórcom utworów poetyckich począwszy od VII wieku p.n.e. Wiadomo, że nierzadko oinos okazywało się pomocne w komponowaniu poezji. Był tego świadom choćby Hedylos, który w jednym ze swoich epigramatów wykazywał, że niejaki Sokles nie miał sobie w tej materii równych, gdyż nigdy nie odmawiał sobie wina, a wręcz spożywał je w dużych ilościach (Ath. II. 473a; Gow-Page VI). Bez wątpienia w poezji wino ujmowano wielorako i rozmaicie. Dlatego też w oparciu o wybrane epigramaty z Antologii Palatyńskiej podnoszące kwestie miłosne, epitafijne oraz wotywne, te niekiedy tak różne i odmienne między sobą poetyckie sposoby przedstawiania oinos postaramy się nakreślić poniżej.}",
}