EN CARE OF AN UNCONSCIOUS PATIENT WITH CLOSTRIDIUM DIFFICILE INFECTION

2025

rozdział w monografii naukowej

polski

PL Epidemiologia zakażeń Clostridium difficile ulegała radykalnym zmianom w ostatnim dziesięcioleciu. Zapadalność w Kanadzie z powodu Clostridium difficile ( dalej jako CDI) po 2003 roku wzrosła w całej populacji pięciokrotnie, a u osób starszych ośmiokrotnie w stosunku do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Zapadalność CDI w Europie, w dużym prospektywnym badaniu przeprowadzonym w listopadzie 2008 roku, oceniono średnio na 4,1 przypadków CDI na 10 000 osobodni/szpital. Trzech polskich szpitalach położonych w województwie mazowieckim, które wzięły udział w tym badaniu, zapadalność wyniosła średnio 12,5/10 000 osobodni (w zakresie 3,8–36,3/10 000 osobodni). Ze względu na zaistniałą sytuację epidemiologiczną dotyczącą CDI konieczne jest ujednolicenie definicji w celach porównawczych. Przypadek CDI definiuje się poprzez wystąpienie objawów biegunki u pacjenta oraz obecność w próbce kału chorego toksyn Clostridium difficile i/lub wyhodowanie toksynotwórczego szczepu, albo rozpoznanie schorzenia na podstawie objawów klinicznych wskazujących na zakażenie Clostridium difficile. Od kilkunastu lat rośnie liczba przypadków zakażeń szpitalnych. Jak wynika z danych Głównego Inspektoratu Sanitarnego przedstawionych w raporcie “Stan sanitarny kraju”, w 2018 roku zgłoszono ponad 600 zakażeń. Dla porównania, w 2006 roku było ich nieco ponad 100. Clostridium difficile jest Gram-dodatnią, beztlenową, przetrwalnikującą bakterią. Około 7% społeczeństwa jest bezobjawowymi nosicielami Clostridium difficile, a wśród osób hospitalizowanych odsetek kolonizacji wzrasta do 13-21%. U zdrowych noworodków stwierdza się odsetek nosicielstwa sięgający 60%. Clostridium difficile jest jedną bakterii wywołującą biegunki szpitalne. Zakażenie Gram-dodatnią laseczką beztlenową Clostridium difficile, zdolną wytwarzania toksyn w postaci spor, znajduje się obecnie na liście patogenów alarmowych, które są odpowiedzialne za występowanie zakażeń wewnątrzszpitalnych. Infekcja ta jest przyczyną 15–25% biegunek poantybiotykowych. Czynnikiem ryzyka zakażenia Clostridium difficile jest stosowanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, które niszczą mikrobiote jelita grubego. Ciężki przebieg zakażenia z odwodnieniem, a w skrajnych przypadkach wystąpieniem niedrożności jelit i zespołu okrężnicy olbrzymiej (megacolon toxicum) wiąże się z koniecznością leczenia na oddziale intensywnej terapii i najczęściej dotyczy chorych po 65. roku życia i/lub mających obniżoną odporność. Z uwagi na kontaktową drogę szerzenia się zakażenia szczepem Clostridium difficile jest konieczne stworzenie wewnętrznych procedur zapobiegania, wczesnego rozpoznawania, stosowania barier ochronnych. Szpital jako placówka ochrony zdrowia jest zobowiązany do zapewnienia chorym bezpieczeństwa oraz rejestracji i raportowania zaistniałych, a także możliwych zagrożeń, w tym również epidemicznych. Celem pracy jest opisanie postępowania i pielęgnowania chorego nieprzytomnego zakażeniem Clostridium difficile.

135 - 162

http://cwn.ajp.edu.pl/2026/13/136/

Psychospołeczne i biologiczne aspekty medycyny ratunkowej i pielęgniarstwa. Tom IV

CC BY-NC (uznanie autorstwa - użycie niekomercyjne)

inne

ostateczna wersja opublikowana

12.2025

w momencie opublikowania

20