Autonomia sportu a prawa człowieka. Granice ingerencji państwa i trybunałów międzynarodowych (część I). Podstawy teoretyczne, arbitraż sportowy i ochrona praw jednostki
[ 1 ] Wydział Prawa i Bezpieczeństwa, Akademia im. Jakuba z Paradyża | [ P ] pracownik
2026
artykuł naukowy
polski
- autonomia sportu
- prawa człowieka
- Europejski Trybunał Praw Człowieka
- prawo do sądu
- arbitraż sportowy
PL W artykule przeprowadzono analizę problemu granic autonomii sportu w świetle standardu Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W części pierwszej przedstawiono podstawy doktrynalne autonomii oraz jej relację do prawa jednostki do sądu, rzetelnej procedury i poszanowania życia prywatnego. Szczególną uwagę poświęcono roli CAS jako wyspecjalizowanego forum rozstrzygania sporów sportowych oraz ocenie jego zgodności z wymogami art. 6 EKPCz. Analiza orzeczeń w sprawach Pechstein, Mutu czy Ali Rıza prowadzi do wniosku, że autonomia sportu ma charakter instrumentalny i podlega kontroli konwencyjnej, a jej granice wyznaczają minimalne gwarancje państwa prawa. ETPCz akcentuje pierwszeństwo ochrony praw jednostki, odrzucając koncepcję całkowitej samoregulacji federacji sportowych. Wskazana zostaje również luka w standardzie konwencyjnym, która uzasadnia konieczność dalszej analizy z perspektywy prawa Unii Europejskiej.
271 - 290
inne
otwarte repozytorium
ostateczna wersja opublikowana
06.2026
w momencie opublikowania
70